Belgiumgate: liet VdM zich in de Maeling nemen?

Belgiumgate: VdM et ses engagements vis-à-vis Moukhtar Ablyazov – piège ou trahison de justice?

Is Dirk van der Maelen bezig de uitverkoper of de Guust Flater van der Belgische politiek te worden? Dat is de vraag in een zijspoor van de Kazachgate affaire. Die affaire heeft de lange hete zomer van dit jaar politiek, journalistiek en (vermoedelijk in mindere mate) publiek onledig gehouden. (Minstens) één aspect ervan heeft in de Belgische media geen aandacht gekregen Het betreft een “regeling” die volgens Engelstalige media VdM persoonlijk zou hebben getroffen met nòg een Kazach, die in zijn vaderland tot 20 jaar cel wegens miljardenerduistering en in Engeland tot 22 maanden achter de tralies wegens voorliegen van het gerechtshof is veroordeeld. Die zou “bewijzen” moeten “aanleveren” (lees: in elkaar draaien) tegen VdM’s bête noire: de drie Kazakhstanse mijnbouwers waar hij achterheen zit. Bovendien loopt er tegen Moechtar Ablyazov zoals de onverlaat heet nu ook nog een onderzoek in een moordzaak. Prettig gezelschap als het aan VdM ligt, die naar het heet in België de rode loper heeft uitgelegd als hij daar de autoriteiten ook nog eens wil komen voorliegen…

by Charles van der Leeuw, writer, news analyst

Toen de olieprijs op de wereldmarkt rond de honderd dollar per vat schommelde, werd er gemiddeld anderhalf miljoen vaten per dag geproduceerd in Kazakhstan, waarvan bijna alles aan het buitenland werd verkocht. Dat betekende een bruto opbrengst van 150 miljoen dollar per dag, oftewel een dikke vijftig miljard per jaar. Hoewel een belangrijk deel van dat inkomen naar multinationale investeerders en uitbaters vloeide, hield Kazakhstan er toch naar schatting de helft aan over in de vorm van belastingen, en schoot de kredietwaardigheid van het land ermee omhoog. In 2014 viel de olieprijs tot de helft terug, maar in die tussentijd had het Nationale Reservefonds Samroek Kazyna zoveel belangen in de olieconsortia opgekocht dat de schade relatief meeviel.

Ondanks de honderden miljarden die Kazakhstan sinds de onafhankelijkheid heeft zien binnenstromen, was er aan het begin van de nieuwe eeuw in Almaty weinig van het zwarte goud te bekennen met uitzondering van de miljarden die er in nieuwbouw en infrastructuur was gepompt. Het meeste was pure wildbouw, en de stad bleef vol met half-afgebouwde structuren die sinds de financiële crisis van 2008 stonden door te roesten en weg te rotten. Burgemeester in die tijd was een ethnische Rus uit het noorden van het land, Viktor Khrapoenov. Hij woont nu samen met zijn familie in Zwitserland waar zijn vermogen door het tijdschrift Bilan op zeshonderd miljoen Zwitserse francs is geschat. Zijn naam staat op de internationale zoeklijst van Interpol, want niemand bij zijn volle verstand kan geloven dat hij dat bedrag op een eerlijke manier heeft vergaard.

De zaak Khrapoenov kwam eerst aan het rollen in Zwitserland, dat nog niet zo heel lang geleden na tientallen jare dralen een anti-geldwitwas wetgeving aanvaardde. Dat is tot zover op niets uitgelopen. Meer kwam aan het licht in het onderzoek naar de «Russische» belangen van donald Trump, waarbij bleek dat een van de grootste investeerders nieand minder dan Khrapoenov was, die zich van zijn zoon Ilyas bediende om minstens driehonderd miljoen euro die hij in Zwitserse ontwikkelingsprojecten en immobiliën had gestopt weer te verkopen en de opbrengst het land uit te krijgen, in casu naar Luxemburg.

Daar had een Belgische zakenman genaamd Nicolas Bourg een aantal firma’s opgezet die als sluis moesten dienen om het geld buiten bereik van het gerecht te brengen, met als eindbestemming Griekenland, Macaõ, voormalig Belgisch Congo – en de VS, waar onroerend goed in Hollywood en Manhattan werd opgekocht, onder meer in de Trump Tower. In de laatstgenoemde zaak kwan het tot een schikking, maar andere zaken spelen nog steeds. Bovendien heeft Bourg, die zich tot samenwerking met het Amerikaanse gerecht bereid heeft verklaard, in zijn getuigenis [http://www.plainsite.org/dockets/2nztd5ixm/new-york-southern-district-court/cf-135-flat-llc-et-al-v-triadou-spv-sa-et-al/] heeft aangegeven dat zijn directe opdrachtgever Ilyas Khrapoenov was geweest, maar dat het werkelijke brein achter de operatie schoonpapa Mukhtar Ablyazov was.

Maar Khrapoenov is lang niet de enige witteboordencrimineel uit Kazakhstan die zich nu uitgeeft voor politieke martelaar. Het sterkste verhaal treft Moechtar Ablyazov, ex-bankier die in 2009 naar Londen vluchtte en zich nu in Frankrijk schuilhoudt, beschermd door de Franse regering die in een beschamende procedure de complete rechtsgang resulterend in een uitleveringsvonnis ten gunste van de Russische Federatie (waar Ablyazov het erendeel van zijn gestolen miljarden heeft witgewassen door de aankoop van onroerend goed) aan haar laars lapte, Ablyazov vrijliet en verblijf in Frankrijk toeliet waar hij rustig een nieuw verduisteringcircuit kon opzetten. Daar is hij naar het er uitziet nu mee bezig, en volgens waarnemers in Europa en Amerika in nauwe samenwerking met Krapoenov. De wereld is klein, en zoon Ilyas Khrapoenov is met Ablyazov’s dochter getrouwd.

Moechtar Kaboelevitsj Ablyazov werd op 16 mei 1963 in een uitgegroeid plattelandsdorp in het “Wilde Zuiden” van Kazakhstan geboren. Dankzij het aanzienlijk verbeterde onderwijs in de Sovjet-Unie kreeg hij de kans om in Moskou aan het Instituut voor Biotechnologie af te studeren. Eenmaal terug in 1991, belandde hij in de koorts van de “wilde privatisering” die de vroege jaren na het uiteenvallen van de USSR kenmerkte. Met een jongere partner uit zijn geboortestreek, Yerzjan Tatisjev, kocht hij met 70 miljoen dollar aan geleend geld twee overleefde staatsbanken uit en fuseerde ze tot een nieuwe privé-bank, TuranAlem. Naar het heet heeft de bank die het geld had verstrekt, CenterCredit, het nooit meer teruggezien.

In de loop van de jaren ’90, toen in Kazakhstan net als in Rusland de deur naar een staatscarrière nog openstond, bracht Ablyazov het eerst tot directeur-generaal van het nationale energiebedrijf en later tot minister. In 2002 viel hij echter in ongenade en voegde hij zich bij een halfslachtige oppositiegroepering in de hoop via een parlementaire coup een come-back te bewerkstelligen. Toen in 2004 een serie miljoenenfraudes en omkopingen aan het licht kwam waarin hij in zijn eerstgenoemde functie de hand in had gehad, verdween Ablyazov achter de tralies, maar werd hem een jaar later gratie verleend in ruil voor de belofte zich verder buiten de politiek te houden.

Dat deed hij, en hij verkreeg na een dodelijk “jachtongeluk” van Tatisjev een meerderheid van de aandelen van BTA in handen waarmee hij zich tot president van het concern liet benoemen. BTA werd de grootste bank van het land – tot het allemaal verschrikkelijk misging en de bank, nu staaatseigendom, met een schuld van meer dan tien miljard dollar aan westerse banken bleef zitten. Een van die banken was overigens de Royal Bank of Scotland, die intussen de belangen van ABN Amro, includief de filialen in Kazakhstan, had overgenomen.

Het is de dood van Tatisjev die nu opnieuw de aandacht van onderzoeksrechters in Kazakhstan bezighoudt. Een getuigenis van niemand minder dan de man die het dodelijke schot loste heeft voor opschudding in gerechtelijke kringen gezorgd. Die man is Moeratkhan Tokhmadiyev, alias Moerka, alias Tokmadi. Evenals Ablyazov en Tatisjev komt hij uit het zuiden van Kazakhstan, waar de georganiseerde misdaad (net als in Italië) haar Eldorado heeft. Moerka is een typisch voorbeeld van de “verloren generatie” in de Sovjet Unie, die opgroeide in de tijd van Gorbatchov – een tijd waarin de communistische idealen vervlogen waren, geen alternatieve ideologie voorhanden was en de jeugd zich in nihilisme vergenoegde. Voor de elites waar de twee bankiers-in-spe toe behoorden was het een kwestie van graaien in staatsbelangen, voor de middenklasse in smokkel van narcotica, wapens, klandestiene alcohol en luxegoederen, in de prostitutiehandel en in afpersing van plaatselijke ondernemingen.

Moerka behoorde tot de tweede categorie. Afghanistan ligt niet zo heel ver weg, en in korte tijd “verdiende” hij met koeriersdiensten en opslag van smokkelwaar zoveel geld dat hij zich in Almaty kon vestige. In de miljoenenstad kwam hij in aanraking met bendeleiders die al Jaren bezig waren de zwarte markt voor zich op te eisen, in nauwe samenwerking met de pan-Sovjet misdaad, geconcentreerd in Moskou en Yekatarinaburg. Tussen zijn geboortestreek en de metropool zette hij een smokkelroute op voor gestolen brandstof, merendeels afkomstig uit de nabije, olierijke Oezbeekse provincie Fergana, die hem respect van andere misdaadsyndicaten en inkomsten opleverde. Die route bestond in 2004 nog steeds, en het is lang niet uitgesloten dat Moerka voor de uitbreiding van zijn activiteiten kapitaal zocht bij Ablyazov.

Het ongelofelijke in de hele carrière van Tokhmadiyev is dat hij zich jaren later ongehinderd in Almaty kon vestige als gerespecteerd ondernemer. Hij opende een glasfabriek waaraan hij miljoenen verdiende, profileerde zich als devoot huisvader, sportliefhebber en mecenas en leek een voorbeeldig zakenman het hart voor de saenleving – todat de autoriteiten hem in de winter van 2016/’17 eindelijk betrapte op zijn illegale oliehandel. In juni werd hij gearresteerd en korte tijd later door een onderzoeksrechter verhoord. En daar kwam de aap uit de mouw.

Volgens het politieonderzoek dat op de dood van Yerlan Tatisjev volgde, zou de terreinauto die hij bestuurde met hoge snelheid een kudde wolven hebben achtervolgd, waarbij het voertuig op een kei stiet en het jachtgeweerop de achterbank afging. De kogel ging recht door Tatisjev’s hoofd en hij was op slag dood. Maar nu zegt Tatisjev dat hij in plaats daarvan het dienstpistool van Tatisjev’s lijfwacht uit de holster heeft genomen en gericht of het slachtoffer heeft geschoten. Dat verhaal is een stuk aannemelijker dan de oorspronkelijke versie.

Volgens Moerka was het Ablyazov die hem tot de moord had aangezet, en hem had “gehersenspoeld” om hem zover te krijgen. “Elke keer dat ik met hem sprak beweerde hij dat Yerlan geen man van zijn woord was,” Aldus de schutter tijdens het verhoor waarvan een video-opname later aan plaatselijke media zou worden doorgegeven en nog weer later door de Spaanse centrumrechtse krant El Mundo zou worden geciteerd in een achtergrondreportage [http://www.elmundofinanciero.com/noticia/71386/sociedad/muratkhan-tokmadi-en-la-pelicula-ktk-admitio-que-le-disparo-a-yerzhan-tatishev-especialmente.html]. “Geleidelijk aan overtuigde [Ablyazov] me ervan dat het in het belang van ons beiden zou zijn als ik vriendjes met hem zou blijven. Hij stelde voor het probleem op te lossen middels de physieke eliminatie van Yerland. Dat moest tijdens een jachtpartij gebeuren en op een dodelijk ongeluk lijken. En zo gebeurde het.”

Volgens eigen zeggen kreeg Moerka 20 000 dollar voor zijn job, op voorwaarde dat hij voorgoed over de ware toedracht zou zwijgen – wat hij deed tot afgelopen zomer. Vlak na het “ongeluk” diende debank een verzoek tot een gerechtelijk onderzoek in, maar dat verzoek zou spoedig weer worden ingetrokken. “Ik kwam tot de cconclusie dat Ablyazov overall de hand in had. Yerlan is op instructie van Ablyazov vermoord,” aldus de huurmoordenaar. Middels een (omgekochte?) rechtbank verwierf Ablyazov korte tijd later het recht op aankoop van Tatisjev’s aandeel in de bank, waar hij tegen betaling van een bescheiden geldsom aan de erven gebruik van maakte.

Met de overname van de bank waar nu dus bloed aan kleeft was het verhaal van Ablyazov nog lang niet ten einde. Toen in het vroege voorjaar van 2009 de financiële inspectie de boeken van BTA doorkeek, bleek er en gat van tussen 10 en 12 miljard dollar in de balans te zitten in de vorm van nooit terugbetaalde leningen en nooit geliquideerd onderpand. Daags nadat het schandaal uitlekte spoedden Ablyazov en een aantal van zijn interne haldlangers binnen de bank zich naar Atyrau, de hoofdstad van het olierijke noordwesten van Kazakhstan. Ablyazov kocht er valse paspoorten voor zichzelf en zijn familie en vloog door naar Londen.

Eenmaal in Londen aangekomen, bleek dat Ablyazov al jaren aan het winkelen was geweest met het gestolen geld, dat veilig en wel op rekeningen stond van rond de 800 brievenbusfirma’s in meer dan een dozijn belastingparadijzen waaronder Nederland, Cyprus, de Britse Maagdeneilanden, de Seychellen en Letland. Alleen al op Brits grondgebied, merendeels op de Maagdeneilanden, moet in de orde van vijf miljard dollar zijn verstoken aan verduisterd geld uit leningen en opbrengst van illegal verkocht onderpand. Via weer andere, voor het doel opgerichte offshore bedrijven had Ablyazov, met hulp van handlangers met inbegrip van zijn twee zwagers, onroerend goed in Londen en omgeving op met inbegrip van drie luxe-appartmenten en een landgoed gekocht Het appartement waar hij introk, aan Bishops Avenue waar de miljardairs bij bosjes huizen, had negen suites, een danszaal, een bibliotheek, een sauna en een zwembad.

Op papier was Carlton House, zoals het optrekje heet, eigendom van Mount Properties dat het op 26 april 2006 voor de som van 15.5 miljoen Sterling had aangeschaft. Mount Properties is gevestigd op de Maagdeneilanden en onder beheer van Ablyazov’s zwager Syrym Sjalabayev. Tijdens hoorzittingen voor het Londense gerecht kwam uit dat in werkelijkheid Ablyazov achter de onderneming stond. In alle vier gevallen betreffende het onroerend goed had hij daarover tegen het gerecht gelogen, waarvoor wegens “contempt of court” in Engels gerechtsjargon hij in februari 2012 tot 22 maanden cel zou worden veroordeeld.

Daar zou hij nooit worden binnengebracht, want de nacht na het vonnis wist hij op de bus te springen en via de Chunnel naar Frankrijk te ontsnappen, vanwaar hij verder uitweek naar een tot onbekende bestemming – naar het heet Italië waar zijn echtgeenote en dochter zich schuihielden. In zijn afwezigheid probeerden zijn advokaten het vonnis te laten herroepen – hetgeen tot in laatste instantie mislukte waarop de rechter Ablyazov het recht op verdediging ontnam.

De aanklagende partij, BTA, werd kort na Ablyazov’s ontsnapping uit Kazakhstan in maart 2009 van een failissement gered door Kazakhstan’s Nationaal Fonds Samroek-Kazyna, dat het kapitaal in staatsondernemingen beheert, en in ruil voor een miljardeninjectie 86 percent van de aandelen in bezit nam, en vervolgens aan het procederen sloeg in Almaty, Kazakhstan’s voomalige hoofdstad en huidig financiëel- en handelscentrum, in Moskou waar een groot deel van het verkwanselde onderpand in de vorm van half-afgebouwde plaza’s en kantoortorens staat, in Londen – maar aanvankelijk vreemd genoeg niet in Nederland.

Toch was daar in een vroeg stadium al meer dan voldoende reden voor. In minstens één van de 35 bekende gevallen van een miljardenverduistering waarbij tussen 2006 en 2009 Moechtar Ablyazov zijn eigen bank voor een bedrag in de orde van tien miljard euro armer maakte, speelt de Hollandse brievenbusfirma waar hij achter schuilging Chrysopa een sleutelrol – niet volgens Ablyazov maar wel volgens de Engelse rechtbank. Een waanzinnige affaire, die in Londense rechtskringen reeds als de “fraude van de eeuw” is gebrandmerkt.

Wat sinds 2012 volgens Engelse gerechtsdocumenten vaststond is dat in het vroege voorjaar van 2008 een bedrag van 120 miljoen Amerikanse dollars overgemaakt van Bank Turan-Alem (BTA), een van de grootste banken in Kazakhstan, naar de rekening van een firma genaamd Chrysopa Holding BV, Stravinskylaan 3105, Amsterdam. Op hetzelfde adres waren in 2011 nog een aantal mysterieuze ondernemingen geregistreerd met als officiële activiteit “belangendeelname”. De lening kwam niet rechtstreeks van BTA maar werd op papier verstrekt door een van BTA’s Russische filialen, BTA-Kazakh in de autonome republiek Tatarstan aan de benedenloop van de Wolga.

Het doel van de financiering was de aankoop van onroerend goed – op zichzelf niet uitzonderlijk behalve dat dat onroerend goed aan de Noordelijke IJszee lag, in de vorm van een olieterminal nabij de Noordwestelijke Russische haven van Moermansk. Langs de kust loopt de Warme Golfstroom, wat betekent dat Moermansk en aangelegen havens het hele jaar ijsvrij blijven. Russische giganten zoals Lukoil en Gazprom maken er gebruik van voor export van olie en vloeibaar gas naar West-Europa en verder. In 2009 werd 4.4 miljoen ton aan olie, olieprodukten en LPG uitgevoerd via het knooppunt.

Vitino, zoals de olieterminal heet, was onder beheer van een aantal nutsbedrijven met namen als OOO (de Russische afkorting voor NV) N-Terminal, OOO Maritime Specialist en andere. Deze bedrijven stonden op hun beurt onder controle van twee andere Nederlandse ondernemingen: Nitek, aanvankelijk gevestigd in Breda, en later verhuisd naar Tilburg, en een feaffiliëerd bedrijf genaamd White Sea Complex, gevestigd in Amstelveen. De koper van de bedrijven was een Cypriotische firma genaamd Usarel Investment Ltd., die op haar beurt onder controle stond van een ander bedrijf op het eiland, Lux Investment Ltd., dat eigendom was van twee Russische ondernemers genaamd Maxim Poechlikov en Sergei Sjeklanov, die samen 49 percent in de onderneming in handen hadden, en een Kazakhstaanse bankier, Moechtar Ablyazov, eigenaar van de overage 51 percent – en in het dagelijks leven president en grootste individuële aandeelhouder van Bank Turan-Alem, oftewel BTA.

Een aantal vragen was met deze constructie zo goed als beantwoord. Waarom moet een Nederlands mini-bedrijfje 120 miljoen dollar linen voor de aankoop door een Cypriotische firma van een olieterminal die jaarlijks miljarden omzet en een veelvoud van dat bedrag waard moet wezen? Het antwoord is inmiddels bekend. Een Engelse rechtbank, gevolgd door het Hof van Beroep, had intussen vastgesteld dat de lening-aankoop formule, waarbij Vitino als onderpand voor de lening werd gebruikt, ertoe diende dat de houder van de lening vaak genoeg van identiteit – en nationaliteit – verwisselde, en het onderpand vaak genoeg van eigenaar, dat de bank in geval van wanbetaling vanwege het tweezijdig kameleoncircuit niet meer bij het onderpand kon komen.

Wat er dan gebeurde laat zich raden: de lening moest worden afgeschreven, terwijl de werkelijke houder van het onderpand – in casu de heer Ablyazov die zoals het Hof vaststelde tevens de man achter Chrysopa was en zoals vermoed nog steeds is, het geld in zijn zak heft gestopt en zijn aandeel in het onderpand heeft verkocht. De Engelse rechtbank heeft tientallen gevallen, elk in de honderden miljoenen en in een enkel geval zelfs in de miljarden lopend, vastgesteld. En om het allemaal nog ingewikkelder te maken, is ook gebleken dat BTA-Kazan samen met het Moskouse filiaal ATM (vandaag de dag bankroet en in liquidatie) inmiddels van eigenaar was veranderd, met aandelenuitgiften aan Ablyazov’s strofirma’s die BTA’s aandeel tot een minderheid reduceerden.

In 2011 liet Nitek voor het laatst van zich horen met een verzoek aan het gerechtshof van Sint-Petersburg om de verkoop van Vitino ongedaan te maken. Het verzoek werd afgewezen, en de afwijzing later in beroep bevestigd, op grond van gebrek aan jurisdictie. Hoewel Chrysopa in de eerste paar hoorzittingen verscheen in de vorm van een vertegenwoordiger met diens advokaat, liet het bedrijf het later afweten en verdween het van het toneel. In de lange lijst van zaken, waarvan Chrysopa/Vitino er slechts een is, had BTA 35 gevallen van meineed gemeld waaronder het Chrysopa dossier en de vier mijoenenoptrekjes. De rechter selecteerde er drie van.

De Vitino affaire is slechts een voorbeeld uit een lange lijst van verduisteringsoperaties in het Ablyazov netwerk. Sinds de zomer van 2010 waren alle rekeningen en bezittingen direct of indirect in eigendom van Ablyazov op bevel van het Hof bevroren. In de winter van 2012/’13 was BTA bezig via gerechtelijke procedures Ablyazov’s belangen te laten liquideren en zoveel mogelijk van het verloren geld terug te krijgen. Tegen Ablyazov liepen arrestatiebevelen door de Engelse, Russische en Kazakhstaanse autoriteiten. De man zelf hield via zijn website vurige betogen waarin hij het publiek voorhoudt slachtoffer van wrede “politieke vervolgingen” te zijn van de kant van de Kazakhstaanse regering die hem “zijn” bank had “afgenomen” en wees hij alle beschuldigingen van verduistering als verzinsels van de hand.

Aan beide kanten van het Kanaal is gebleken dat de arm van het gerecht als het om opsporing en bewijsvoering en uiteindelijk rechtspraak en de uitvoering ervan gaat, niet lang genoeg is – en dat blijkt als de politiek zich erin gaat mengen.  In Frankrijk had magistrate Solange Legras (Aix-en-Provence) de leiding over het gerechtelijk onderzoek dat moest vaststellen of uitlevering van Ablyazov wettelijke grond had. De uitkomst bevestigde dat, ook in hoger en hoogst beroep. Van het begin tot het eind is de magistraat het voorwerp van pesterijtjes en afluisterpraktijken van de kant van de regering geweest. Ablyazov’s advocaten in Frankrijk hebben nauwe banden met Hollande en entourage. De uiteindelijke weigering van de regering om tot uitlevering over te gaan had geen enkele wettelijke grond.

In Engeland zijn acties tegen Ablyazov alleen civielrechtelijk gebleven. BTA’s advocaten kunnen de beste uitleg voor de beperkingen daarvan formuleren. Cameron heeft de invoer van effectieve maatregelen tegen geldwitwassers gesaboteerd, en May doet net of haar neus bloedt. Het Nederlandse OM heeft nooit een woord over Khrapoenov, Ablyazov en andere boeven uitgebracht. Amnesty International maakt het nog bonter, die nemen klakkeloos het sprookje van “vervolgde dissidenten” over terwijl de Somali’s die bij duizenden terug de burgeroorlog worden ingestuurd eventjes worden vergeten.

 

Charles van der Leeuw. FUGITIVE LONG-FINGERED GENTRY FROM THE PLAINSNEW eBOOK on sale exclusively by KazWorld
Charles van der Leeuw
FUGITIVE LONG-FINGERED GENTRY FROM THE PLAINS
The story of Mukhtar Ablyazov, one-time major shareholder and chief executive of Kazakhstan’s BTA bank, tells how well over 10 billion US dollar is supposed to have been reaped through his network of close to 800 fake companies.

Het is deze klaagzang die Ablyazov in het licht houdt. Enerzijds heeft hij de “bescherming” van de Franse regering nodig, die op haar beurt de neo-cons in het Pentagon, de CIA en de Amerikaanse politiek niet voor het hoofd wil stoten. Die houden types als Ablyazov graag achter de hand om in Kazakhstan een “kleurenrevolutie” te organiseren naar ht voorbeeld van de Oekraïne. En zou er in Frankrijk iets misgaan, dan heeft Ablyazov volgens Engelstalige media [http://dispatchweekly.com/2017/11/mukhtar-ablyazov-agrees-belgian-citizenship-deal/] voor een mogelijk toevluchtsoord in België gezorgd, gebruikmakend van de recente “schikkingswet” waarbij buitenlandse dieven en zwendelaars, en nu mogelijk ook moordenaars, in België niet slechts vrijuit gaan maar zelfs bescherming tegen de rechtgang in andere landen kunnen genieten.

VdM hoopt dat hij daarmee “bewijs” kan vergaren tegen de drie zwarte schapen van de Belgische politiek die de inmiddels beruchte wetgeving zouden hebben “gekocht”. Die drie komen toevallig ook uit Kazakhstan – hoewel Patokh Tchodiyev oorspronkelijk uit Oezbekistan komt en zijn twee partners uit Kirgizië. Dat hij in die poging van diezelfde gewraakte wetgeving gebruik wil maken vergeet hij kennelijk – evenals het feit dat Ablyazov in 2012 door het Engelse gerechtshof tot 22 maanden onvoorwaardelijk is veroordeeld omdat hij bij herhaling de rechtbank had voorgelogen over zijn verduisteringcircuit en de bestemming van het verduisterde geld. Dat zo iemand “bewijs” zou kunnen leveren in welke zaak dan ook is rondweg te dol voor woorden…

Share